HVC D.I.O. DOOR INSPANNING OVERWINNING
HVC D.I.O. bestaat in 2007 al 91 jaar! In al die jaren is DIO in totaal 7 keer moeten verhuizen.
Hier volgt een kleine terugblik gemaakt met behulp van het boekwerk " D.I.O. 75 jaar"
Op dit moment kan men bij DIO natuurlijk Voetballen, zowel heren als dames, verder speelt met Softbal, kan men Darten en Klaverjassen!
Binnen de vereniging DIO zijn vele mensen zowel in 't verleden als heden erg belangrijk geweest en natuurlijk nog steeds, voor het reilen en zeilen van DIO. Omdat dit een korte samenvatting is,is het helaas onmogelijk alle belangrijke mensen te memoreren, daarvoor verwijs ik u naar het hierboven genoemde boekwerk. Leden die wel beschreven staan maar zich helaas niet meer in ons midden bevinden zijn: Sietse Tjeerdes, Ome Joop Steenkiste, Ome Herman Slender, en Dirk Uittenboogaard. Het spreekt natuurlijk voor zich dat iedereen die niet genoemd is en die toch op een of andere manier een "steentje" of "steen" heeft bijgedragen aan het welzijn van de vereniging DIO, hiervoor onze grootste waardering geniet.
Periode "WOESTDUIN" 1916-1922
Bij de oprichting op 4 februari 1916 heette DIO aanvankelijk "Rood-Wit" naar de kleuren van het voetbaltenue. Al spoedig veranderde de naam in "Woestduin".
De allereerste partijtjes werden gespeeld bij het landgoed Boekenroode in Aerdenhout.
Binnen een jaar werd de naam weer veranderd, ditmaal in DIO.
De start van DIO was groots. In het eerste competitie jaar 1916/1917 werd de club kompioen in de 3de klasse met de doelcijfers 105 voor en 5 tegen!
In de 2de klasse HBV werd DIO opnieuw kampioen. De vereniging kwam toen uit met 2 teams. In 1921/1922 wisten zowel het 1ste als het 2de team te promoveren.
Het eerste lustrum vond plaats in1921 bij het "altijd gezellige" DIO.
Overlopen dat deed je in die tijd niet.
Hoewel binnen de vereniging alles draaide om de zgn. zelfwerkzaamheid, waren er toch enkele families die de kar trokken. We noemen uit die tijd de familie Zwart, de familie Muck en wat later zouden door de jaren heen de families Schaaf, Werdekker en Van Es, belangrijke functies gaan uitoefenen voor de vereniging.
Periode "VERGIERDEWEG' 1923-1933
Ook in het jaar van de verhuizing werd DIO kampioen in de hoogste klasse van HVB en promoveerde naar de Nederlandse Voetbal Bond. ( het hedendaagse KNVB ).
Na de verhuizing kwamen er zogenaamde 'rijke mannen' in het bestuur van DIO. In 1927 raakte de club echter in financiële nood en het bestuur vertrok. Mensen als: M. Pontsteen,
J. Gerritsen, H. van Leen, D. Anthonisse, K. Maarse, W. van Loenen en WA. Wijkhuizen zetten alles in het werk om de club weer op de rails te krijgen.
Bij het 15 jarig bestaan van de vereniging was DIO inmiddels weer terug bij de KNVB en bezat het een juniorenteam.
Hierin speelde destijds Sietse Tjeerdes (erelid) een van de bekendste namen uit deze tijd. Hij werd lid in 1930. Van hem weten we nog dat zijn moeder ooit zijn voelbal kleren verbrandde omdat hij niet op zondag mocht voetballen. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen. Tjeerdes steunde zijn 'gezellige cluppie' door dik en dun. Hij voetbalde al bij de vereniging in de tijd dat eerst koeien en schapen van de velden verwijderd moesten worden inclusief de koeienstront, alvorens er een balletje getrapt kon worden.
Periode "ELSWOUT" 1934-1939
Het seizoen 1933/34 bracht wederom een verhuizing, een kampioenschap en terugkeer naar de 4de klasse KNVB met zich mee.
Het nieuwe complex bestond uit 3 velden en het bezat een 'wasgelegenheid' welke bestond uit een aantal kranen. Destijds was dit pure luxe! Jeugdteams groeiden en het ging DIO voor de wind.
In deze periode startte ook van de bekendste toernooien uit Haarlem en omstreken van die tijd nl. "Het Elswout toernooi".Tegenwoordig zijn er tal van andere toernooien.
Leden uit die tijd zoals bv 'Ome Joop Steenkiste' moesten veelal per fiets of te voet naar de trainingen of wedstrijden, maar ze hadden het er graag voor over.
In 1936 werd het 20 jarig jubileum gevierd en vele bekende leden zoals: H. van Leen, W. van Loenen, P. de Wildt, G. de Nieuwe, J. Poelgeest , D. Anonisse, G. Tjeerdes, K. Maarse en A. Klein werden in het zonnetje gezet. Ze kregen het lidmaatschap van verdienste. "Mister DIO" M. Pontsteen en P. Stals werden erelid.
Periode "MUIDERSLOTWEG" 1939-1950
In het jaar 1939 brak de Tweede WO aan en ook in dat jaar moest DIO wederom verhuizen, ditmaal naar de Muiderslotweg waar ook de vereniging TYBB speelde.
Er werd gevoetbald voor zover dat ging. Alle voetbalbonden werden opgenomen in de KNVB op last van de Duitsers. Er kwam zelfs een razzia bij DIO waarbij Tjeerdes wist onder te duiken en Steenkiste werd meegenomen naar de Ripperda Kazerne. Gelukkig wist hij te ontsnappen.
Het 25 jarig jubileum ging niet door en het houten clubgebouw van destijds werd gesloopt om als brandhout voor de kachel te dienen in de hongerwinter van 1944.
Na de oorlog werd DIO weer eens kampioen in 1948/49 en promoveerde naar de 3de klasse.
In die tijd speelden verschillende spelers in het eerste elftal, die later in de vele commissies van de vereniging plaats zouden nemen. Het zijn er teveel om op te noemen maar Cees Werdekker, Jan de Smit en Henk Groenveld zijn enkele van die mensen, en ene Theo Knol de materialenman,die als het moest zijn de benodigde materialen lopend op zijn rug meedroeg!
Periode "BADMINTONPAD" 1950-1972
Voor de 5de keer in zijn bestaan moest DIO gaan zoeken naar een nieuw onderkomen.
Het werd het Badmintonpad met 2 speelvelden. DIO groeide en het aantal jeugdige spelers nam toe. Omdat ook EHS op het Badmintonpad speelde moesten verschillende teams van DIO uitwijken naar andere velden.
Materialenman Knol fietste van hot naar haar om alles in goede banen te leiden.
In die tijd werd ook Han de Haan lid van DIO. Bij hem thuis werd vaak vergaderd en het bijdehandje Han kreeg altijd alles mee omdat hij zich tijdens die vergaderingen verstopte onder de tafel of stiekem op het toilet mee zat te luisteren!
Ook Barend Monrooy kan vertellen over de jaren 50. Hij was 17 jaar lang voorzitter van het jeugdbestuur. Hij weet bv. dat de contributie in die tijd tussen de 10 en 20 cent per week lag!
De uitwedstrijden werden per fiets gedaan en na de wedstrijden was douchen pas mogelijk als er van te voren water in een zinken bak gepompt was. Was deze bak vol dan had je de luxe van een douche!
In de jaren 60 gleed DIO weer af naar de HVB afdeling. Er werd weer een beroep gedaan op
'Good old Manus Pontsteen'.Samen met mensen als bv. Barend Monrooy en ome Cees Werdekker hebben ze er alles aan gedaan om DIO draaiende te houden en de crisis een halt toe te roepen.
Ruud Vosman oud speler van DIO hield zich in die tijd bezig met DIO's tweede sport nl. Honkbal. Onder zijn leiding kwamen ook de Klaverjas avonden van de grond.
Ook Softbal kwam tot ontwikkeling en vele DIO spelers beoefenden in de zomerperiode deze sporten. Het Honkbalteam speelde in de jaren 50 in de eerste landelijke klasse, maar net als het voetbal raakten deze sporten ook begin jaren 60 in de versukkeling. (Momenteel wordt er geen Honkbal meer gespeeld door DIO.)
Toch vierde DIO in 1966 het 50 jarig bestaan van de club op grootse wijze.
Periode "SCHOTLANDSTRAAT" 1972-1989
EHS verliet het Badmintonpad en Honkbalclub Kinheim man die plaats in. Hiertegen kon DIO niet concurreren en zei dan ook gretig 'ja' tegen weer een nieuwe locatie in de nieuwe woonwijk Schalkwijk. Bedenkingen waren er wel want DIO verhuisde van Haarlem Noord naar Haarlem Zuid. Toch had na enige tijd niemand spijt van de verhuizing. De vereniging draaide weer beter en het 1ste team werd in 1976 weer kampioen in de hoogste klasse HVB. Het was een bijzonder jaar want ook het nieuwe sportcomplex inclusief een lichtinstallatie buiten werd officieel in gebruik genomen. De vereniging bestond toen 60jaar.
Het ging goed met DIO. Er werden toernooien in 't leven geroepen zoals het 'Joop Steenkiste toernooi' ( jeugdvoetbal) het 'Kees Werdekker toernooi' (jeugdvoetbal) het 'Barend Monrooy toernooi', het 'Ome Herman Slenders Sr toernooi' ( 6 tegen 6) en het 'Dirk Uittenboogaard toernooi' ( veteranen toernooi).
De Play -back show van Han de Haan voor zowel de jeugd als senioren is niet meer weg te denken bij de vereniging DIO.
Vanuit de jeugdafdeling maakten bekende voetballes zoals Arthur Wildschut, Hans Werdekker en Rini van Roon de overstap naar het betaalde voetbal.
DIO bleef 't goed doen en werd in 1979 weer kampioen. Voor de tweede keer in zijn geschiedenis maakte DIO de grandioze promotie mee van de 4de klasse naar de 3de klasse!
In 1978 zorgde Theo Knol voor de oprichting van een zaalvoetbal compleet met eigen bestuur. Deze afdeling deed het zeer goed en men wist door te stoten van de 4de klasse naar de hoofdafdeling en de interregionale afdeling.(Op dit moment wordt er helaas geen zaalvoetbal meer gespeeld binnen DIO.)
Tevens werd er een damesteam opgericht.
Bestuur en jeugdbestuur werden langzaam overgenomen door de 'jongere garde' zoals
Rene van Weel, Henk de Graaf, Piet Tjeerdes en Chris Schaaf.
Begin jaren tachtig vielen er weer behoorlijke klappen te incasseren door de vereniging. Er vond een degradatie plaats en de ledentallen namen af onder bv. de jeugd omdat voetbal allang niet meer de enigste sport was die men kon beoefenen.
In 1984 werd Piet van Deenen voorzitter. Hij kreeg de club weer een keer op de rails.
Tijdens zijn voorzitterschap werd DIO in 1989 weer een keer kampioen in de 4de klasse nadat ze in 1988 net naast de titel gegrepen hadden.
Verder kwam in 1985 de gehandicaptensport tot ontwikkeling onder leiding van Dirk Uittenboogaard. In eerste instantie onder de naam: KIS-Ymond, maar alras werd deze naam veranderd in HIS. (Haarlemse Invaliden Sportvereniging) Het HIS gebeuren heeft eigenlijk niets met DIO te maken maar kan wel rekenen op alle nodige steun van DIO.
2 Jaar later was het eerste gehandicapten voetbal toernooi een feit.
Na een reünie in 1988 kwam er een heroprichting van de softbal afdeling. Er werd gestart met 7 teams.
Periode "TENNISPAD" 1989 tot heden.
In 1985 werd bekend dat DIO weer moest uitkijken naar een andere bestemming.
Hr. PJ Sikma in die tijd Wethouder van Sportzaken, kwam zelf het vervelende nieuws brengen.
Teleurstelling heerste maar de Gemeenteraad had uitgesproken dat DIO er niet op achteruit mocht gaan. Weer werden door het uitstekende bestuur de handen in elkaar geslagen voor een goed resultaat. Zo belandde DIO op het sportcomplex "Tennispad", ingeklemd tussen terreinen van TYBB en DCO. En weer kon er aan een nieuw bestaan gebouwd worden.
Er kwam een nieuw clubhuis en men kreeg de beschikking over een kunstgrasveld.
Sikma zelf kwam samen met zijn vrouw in een heuse Rolls Royce, geregeld door Han de Haan, de officiële opening verrichten. Sikma vond het erg gezellig. "Gezellig" het handelsmerk van DIO.